Erythrocine Fl Inj Iv 1 X 1g

4.4 Bijzondere waarschuwingen en voorzorgen bij gebruik - Daar erythromycine door de lever wordt uitgescheiden, moeten er voorzorgen worden genomen wanneer dit antibioticum wordt toegediend aan patiënten met een verminderde leverwerking. In geval van leverinsufficiëntie is een bewaking d.m.v. levertesten nodig en moet eventueel ook de dosis worden verlaagd. - Het gebruik van erythromycine bij astmapatiënten die met theofylline worden behandeld, vergt een bijzondere oplettendheid m.b.t. intoxicatiesymptomen door theofylline. De plasmaspiegels van dit produkt moeten gecontroleerd worden. - De toediening van hoge dosissen erythromycine, en ook het gebruik bij bejaarde patiënten, of bij patiënten met een nierinsufficiëntie kan een risico inhouden, waarmee rekening dient gehouden. - Langdurige of herhaalde kuren kunnen het ontstaan van ongevoelige bacteriën en mycosen in de hand werken. - Volgens enkele verslagen kan erythromycine tot een verslechtering leiden van de toestand van patiënten met myasthenia gravis. - Erythromycine verstoort de fluorimetrische bepalingen van de urinaire

catecholaminen. - Geen buigzame, in serie gekoppelde recipiënten gebruiken. - Aan de definitieve verdunning mag er geen enkel geneesmiddel of chemische stof worden toegevoegd, tenzij men zich er vooraf van vergewist heeft dat een dergelijke toevoeging niet de minste nadelige invloed uitoefent op de chemische of fysische stabiliteit van het preparaat. - Cardiovasculaire gebeurtenissen Verlenging van het QT-interval, wat een weerspiegeling is van de effecten op de cardiale repolarisatie die een risico op het ontwikkelen van hartritmestoornissen en Torsade de Pointes met zich meebrengt, werd vastgesteld bij patiënten die werden behandeld met macroliden, waaronder erytromycine (zie rubriek 4.3, 4.5 en 4.8). Meestal deden die zich voor na een snelle toediening van het geneesmiddel. Erytromycine moet in de volgende gevallen met voorzichtigheid worden gebruikt: Patiënten met een coronaire hartziekte, ernstige hartinsufficiëntie, geleidingsstoornissen of klinisch relevante bradycardie. Patiënten die gelijktijdig andere geneesmiddelen gebruiken die verband houden met QT-verlenging (zie rubriek 4.3 en 4.5). Uit epidemiologische studies die het risico op ongunstige cardiovasculaire resultaten met macroliden onderzoeken, zijn wisselende resultaten naar voren gekomen. Sommige observationele onderzoeken hebben een zeldzaam kortetermijnrisico op aritmie, myocardinfarct en cardiovasculaire mortaliteit aangetoond dat geassocieerd wordt met macroliden, waaronder erytromycine. Bij het voorschrijven van erytromycine moeten deze bevindingen worden afgewogen tegen de voordelen van de behandeling. - Wegens deze potentiële cardiovasculaire toxiciteit is het aanbevolen om erythromycinelactobionaat toe te dienen in een doorlopend intraveneus infuus of in een intraveneus infuus dat gespreid wordt over 4 toedieningen per 24 uur. Bij elke toediening moet de loopduur tenminste 60 minuten bedragen. Bij de patiënten met cardiovasculaire aandoeningen wordt een elektrocardiografische bewaking tijdens het infuus aanbevolen; in geval van een verlenging van het QT-segment moet het infuus worden stopgezet. Net als bij andere macroliden werden zeldzame ernstige allergische reacties gemeld, waaronder acute gegeneraliseerde exanthemateuze pustulose (AGEP). Als er een allergische reactie optreedt, moet de toediening van het geneesmiddel worden gestaakt en moet een passende behandeling worden ingesteld. Artsen dienen zich er bewust van te zijn dat de allergische symptomen opnieuw kunnen optreden wanneer de symptomatische behandeling wordt stopgezet. Pasgeborenen: er zijn meldingen van hartritme- en geleidingsstoornissen met fatale afloop na enkele dagen behandeling met een hoge dosis (50 mg/kg/dag). Vandaar dat dit produkt slechts uitzonderlijk aan baby's van minder dan 2 maanden mag worden toegediend. Het mag enkel aan hen worden gegeven in omstandigheden waarvoor er geen alternatieve behandeling bestaat. Omwille van het ontbreken van informatie over de passende doseringen moet men voor het bepalen van de dosis en het toedieningsritme in deze omstandigheden absoluut

rekening houden met de immaturiteit van de lever die in de eerste levensweken wordt waargenomen. Er zijn meldingen geweest van infantiele hypertrofische pylorusstenose (IHPS) bij zuigelingen na een behandeling met erytromycine. Epidemiologische studies, met gegevens uit meta-analyses, wijzen op een 2- tot 3-voudige toename van het risico op IHPS na blootstelling aan erytromycine tijdens de zuigelingentijd. Dit risico is het grootst na blootstelling aan erytromycine gedurende de eerste 14 levensdagen. De beschikbare gegevens wijzen op een risico van 2,6% (95%-BI: 1,5-4,2%) na blootstelling aan erytromycine gedurende deze periode. Het risico op IHPS onder de algemene bevolking is 0,1-0,2%. Aangezien erytromycine kan worden gebruikt bij de behandeling van aandoeningen bij zuigelingen, die gepaard gaan met een significante mortaliteit of morbiditeit (zoals pertussis of chlamydia), moet het voordeel van een behandeling met erythromycine worden afgewogen tegen het mogelijke risico op het ontwikkelen van IHPS. Ouders moeten contact opnemen met hun arts als er braken of prikkelbaarheid tijdens het voeden optreedt.

• Pneumonieën te wijten aan Mycoplasma pneumoniae en Chlamydia trachomatis
• Infecties te wijten aan Legionella pneumophilae
• Ernstige infecties waarvoor geen penicillinen gebruikt kunnen worden wegens immuno-allergische antecedenten

Welke stoffen zitten er in dit geneesmiddel?

• De werkzame stof in dit geneesmiddel is erythromycine.

• Erythrocine I.V. bevat geen hulpstoffen.

Hoe ziet Erythrocine I.V. er uit en wat zit er in een verpakking?

Flesje met 1 g erythromycine (onder de vorm van erythromycinelactobionaatpoeder), bestemd voor I.V. injectie na oplossen en verdunnen.

De gelijktijdige toediening van erythromycine en theofylline kan leiden tot een stijging van de serumspiegels van theofylline en een potentiële toxiciteit van theofylline. Als dit geval zich voordoet, zou de toegediende dosis theofylline verlaagd moeten worden.

De gelijktijdige toediening van erythromycine en digoxine kan worden gevolgd door een stijging van de serumspiegels van digoxine.

Volgens sommige rapporten kan het effect van orale anticoagulantia, zoals warfarine, acenocoumarol en rivaroxaban (om bloed te verdunnen), toenemen bij een gelijktijdige inname van erythromycine.

Er zijn meldingen van ischemische reacties bij het combineren van erythromycine met vaatvernauwende moederkoornderivaten (ergotamine of dihydroërgotamine).

Volgens sommige rapporten zou erythromycine de uitscheiding van triazolam en midazolam doen afnemen, waardoor het farmacologisch effect van deze benzodiazepinen zou toenemen.

Simultaan gebruik van erythromycine en geneesmiddelen die door het cytochroom P450 worden gemetaboliseerd, zou aanleiding geven tot een stijging van de plasmaspiegels en toxiciteit van deze producten. Er werden interacties gemeld met carbamazepine, cyclosporine, hexobarbital, fenytoïne, alfentanil, disopyramide, bromocriptine, valproaat, terfenadine en astemizol. Tijdens simultane behandeling met erythromycine moeten de serumspiegels van deze producten worden gevolgd, en moet eventueel de posologie aangepast worden.

Bij een combinatie van erythromycine met bromocriptine dient rekening gehouden met een stijging van de plasmaspiegels van bromocriptine, gepaard gaand met een mogelijke toename van de antiparkinson werkzaamheid of het optreden van dopaminerge tekens van overdosering (dyskinesieën).

Erythromycine heeft een significante invloed op het metabolisme van terfenadine bij simultane behandeling met beide producten. Er kan sprake zijn van ernstige cardiovasculaire effecten, met overlijden van de patiënt, hartstilstand, torsades de pointes en andere ventriculaire aritmieën. (zie rubriek 4).

In haar hoedanigheid van bacteriostaticum en bactericide, kan erythromycine de bactericide werking van eventueel gelijktijdig toegediende penicillines en cefalosporines inhiberen.

In vitro werd er een microbiologisch antagonisme vastgesteld tussen erythromycine en clindamycine, lincomycine en chlooramfenicol, hetgeen resulteert in een inhibitie.

Er kan zich snel een resistentie tegen erythromycine ontwikkelen; meestal is ze geassocieerd met een kruisresistentie t.o.v. andere macroliden.

Zoals elk geneesmiddelen kan ook dit geneesmiddel bijwerkingen hebben. Niet iedereen krijgt daarmee te maken.

• Bij langdurige of herhaalde toedieningen bestaat de kans dat er zich bacteriën die ongevoelig zijn voor erythromycine, of zwammen ontwikkelen. In dat geval moet de behandeling worden stopgezet en door een aangepaste worden vervangen.

• Net als bij het merendeel van de antibiotica werden gevallen van colitis pseudomembranacea gemeld.

• Er zijn meldingen van gevallen van een omkeerbare leveraantasting, met of zonder geelzucht, bij patiënten die met erythromycine werden behandeld.

• De symptomen van een cholestatische hepatitis verschijnen over het algemeen pas na 10 dagen behandeling met erythromycine en bestaan gewoonlijk uit misselijkheid, braken en buikpijnen, soms gevolgd door koorts, jeuk, geelzucht en eosinofilie.

• Bij het I.V. inspuiten van erythromycinelactobionaat kan een irritatie van de ader worden waargenomen. De pijn en de veneuze hinder zullen echter tot een minimum worden beperkt als het infuus traag wordt gegeven, in de vorm van een verdunde oplossing en liefst op doorlopende of onderbroken wijze met een minimumloopduur van 20 tot 60 minuten.

• Er kunnen allergische reacties optreden, gaande van urticaria en lichte huiderupties tot anafylaxie. In zeldzame gevallen kan er sprake zijn van huidreacties, gaande van lichte huiderupties tot een multiform erytheem, het syndroom van Stevens-Johnson en toxische epidermnecrolyse. In deze gevallen dient de behandeling met erythromycine te worden stopgezet en moeten er adequate maatregelen worden getroffen (adrenaline, glucocorticoïden).

• Er werden enkele gevallen van misselijkheid, braken en buikpijnen gemeld.

• Bij sommige patiënten bemerkte men enkele effecten op het centraal zenuwstelsel, zoals convulsies, hallucinaties, verwardheid en vertigo, evenwel zonder dat er enig oorzakelijk verband werd gelegd.

• Erytromycine is in verband gebracht met mogelijk fatale ventriculaire aritmie, waaronder ventriculaire tachycardie en torsades de pointes, bij patiënten met een verlengd QT-interval.

• Abnormale hartritmes (inclusief hartkloppingen, een snellere hartslag, een levensbedreigende onregelmatige hartslag, ook wel Torsade de Pointes genoemd, of een abnormale ECG-lijn) of een hartstilstand.

• Er zijn enkele zeldzame meldingen van transitoire en reversibele hypoacusis bij bejaarde patiënten, bij patiënten met nierinsufficiëntie en bij patiënten die hoge doses erythromycine ontvingen.

Neem onmiddellijk contact op met een arts als u een ernstige huidreactie krijgt: een uitslag met blaasjes gevuld met pus met een rode omringende huid (exanthemateuze pustulose). De frequentie van deze bijwerking is niet bekend (kan met de beschikbare gegevens niet worden bepaald).

Het melden van bijwerkingen

Krijgt u last van bijwerkingen, neem dan contact op met uw arts of apotheker. Dit geldt ook voor bijwerkingen die niet in deze bijsluiter staan. U kunt bijwerkingen ook melden via :

België Federaal Agentschap voor Geneesmiddelen en Gezondheidsproducten www.fagg.be Afdeling Vigilantie: Website: www.eenbijwerkingmelden.be e-mail: adr@fagg-afmps.be

Door bijwerkingen te melden, helpt u ons om meer informatie te krijgen over de veiligheid van dit geneesmiddel.

4.3 Contra-indicaties - Erythromycine is tegenaangewezen bij patiënten die overgevoelig zijn voor de macroliden of met een ernstige leverinsufficiëntie. Deze stof mag evenmin worden toegediend tijdens een aanval van migraine die met moederkoornderivaten wordt behandeld. - De associatie met de vaatvernauwende alkaloïden van moederkoorn, meer bepaald dan met ergotamine of dihydroërgotamine (zie rubriek 4.5). - Erythromycine mag niet worden toegediend aan patiënten die een geschiedenis hebben van QT-verlenging (congenitale of gedocumenteerde verworven QT�verlenging) of ventriculaire ritmestoornissen, waaronder Torsade de Pointes(zie rubriek 4.4 en 4.5). - Erythromycine mag niet worden toegediend aan patiënten met elektrolytische stoornissen (hypokaliëmie, hypomagnesiëmie vanwege het risico op verlenging van het QT-interval). - Erythromycine is tegenaangewezen bij patiënten die met terfenadine of astemizol worden behandeld (zie rubriek 4.5). - Gelijktijdige toediening van erytromycine en lomitapide is gecontra-indiceerd (zie rubriek 4.5).

Zwangerschap Omdat de veiligheid van de intraveneuze toediening tijdens de zwangerschap niet bewezen is, mag erythromycine I.V. enkel toegediend worden in ernstige gevallen of bij infecties waarvoor andere antibiotica ondoeltreffend of tegenaangewezen zijn. De beschikbare epidemiologische onderzoeken over het risico op ernstige aangeboren afwijkingen bij gebruik van macroliden, waaronder erytromycine, tijdens de zwangerschap leveren tegenstrijdige resultaten op. Enkele observationele onderzoeken met mensen hebben cardiovasculaire afwijkingen geconstateerd na blootstelling aan erytromycine-bevattende geneesmiddelen vroeg in de zwangerschap. Van erytromycine werd gemeld dat het bij de mens de placentabarrière passeert, maar de foetale plasmaspiegels zijn over het algemeen laag. Er zijn meldingen dat blootstelling van de moeder aan macrolide-antibiotica binnen 10 weken na de bevalling gepaard kan gaan met een hoger risico op infantiele hypertrofe pylorusstenose (IHPS). Volgens bepaalde verslagen bereikt erythromycine de foetus niet in concentraties die voldoende hoog zijn om congenitale syfilis te voorkomen. Als een vrouw tijdens haar zwangerschap via orale weg met erythromycine wordt behandeld wegens beginnende syfilis, dan dient de neonatus met een adequate dosis penicilline te worden behandeld. Borstvoeding Er worden sporen van erythromycine in de moedermelk aangetroffen. Erytromycine mag alleen worden gebruikt bij vrouwen die zwanger zijn als hiervoor een duidelijke noodzaak bestaat. Vruchtbaarheid Geen gegevens beschikbaar

Volwassenen

Kinderen vanaf 2 maanden

Toedieningswijze

• Volwassenen: doorlopend infuus of 2 - 4 onderbroken infusen van 60 minuten per dag
• Kinderen: doorlopend infuus of 4 onderbroken infusen van 60 minuten per dag

Bereiding van de oplossing

• 20 ml steriel water voor injectie aan de inhoud van het flesje (concentratie van 50 mg/ml)

• Verdunnen om een concentratie van 1 mg/ml te bereiken met

• NaCl 0,9 mg/ml

• Ringer lactaatoplossing
• Glucosehoudende oplossingen (5% glucose) enkel gebruikt wanneer er een steriele natriumbicarbonaatoplossing wordt aan toegevoegd (bijv. een 4 % oplossing) om de pH ervan te verhogen